Hazır çocuk açılmışken ona bir de idman yapılır. Bu idmana “çocuğu terazilemek” denir.

        Terazilemek şöyle yapılır.

        Anne bir kanepeye / sandalyeye oturur. Çocuğu yüzükoyun dizlerine yatırır. Sol eli ile sağ ayağını alır. Sağ eli da sol kolunu tutar ve çocuğun arkasında birleştirmeye çalışır. Bunu yaparken “mbu, mbu” diye bir ses çıkarır. Bu ses çocuğu ağlamaktan alıkoymak içindir. Ayni hareket üç defa tekrar edilince simetriği olan el ve ayağa geçilir. Üç kez de öyle yapılınca çocuk zeytinyağı ile ovulup giydirilir.

-     • Çocuk devamlı ağlıyorsa “gövrekleri oturdu” diye kabul edilir. Bu işten anlayan kadına baktırılır. Çocuğun vücudu zeytinyağı ile ovulur. Sonra kadın çocuğu kucağına alır, kendi bakış yönünde oturur. Çocuğun karın bölgesini, kasıklarından göğse doğru ovar. Birkaç defa tekrar ettikten sonra çocuğu teraziler ve giydirip anasına teslim eder.

     -• Ağlamak, hele çok ağlamak çocuklar için iyi değildir. Çocuğun ağlaması hayra yorulmaz.

• Aileye uğursuzluk getireceği inanıldığı için onu susturacak çareler aranırdı. Bunun içinde:

-     • Anlayan kadınlara ovdurulurdu.

-     • Cuma ezanından sonra babasının pabucu ile ağzına hafifçe vurulurdu.

-     • Hocalara okutulurdu.

-     • Salıncağa konup sallanırdı.

-     • Çocuğa ninni söylenirdi.

-     • Erkek çocukların ağlamasına fazla izin verilmez. Yaşlı kadınlara göre erkek çocuklar cam gibidir, çok ağlarsa çatlar (fıtık olur).

-     • Kız çocukların ağlamasına göz yumulur. Çünkü kızlar, çatlamaz. Üstelik çok ağlayan kızların güzel gözlü olacağı kabul edilirdi. Köylerde, kız ve erkek her bebeğin (avlu ve sokak) hariç tarla ve bahçelerden toprak yemelerine göz yumulur, toprak yemeyen çocuklar için “çelimsiz, yarı buçuk” sıfatları kullanılır. Toprak yiyen çocukların gurbüz ve güçlü kuvvetli oldukları kabul edilir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu "Kıbrıs Türk Folkloru" (2000) Kitabı